Edwin
Selij.

2 januari 2005. De nieuwjaarsavond zit nog in de spieren — drank, coke, weinig slaap. Mijn zoontje van zes weken maakt een vreemd geluid en kreunt alsof hij veel pijn heeft. We rijden naar het ziekenhuis. Na de onderzoeken zegt de dokter: 'Hou er rekening mee dat hij het misschien niet haalt. Een infectie, mogelijk hersenvliesontsteking.'

Het werd zwart voor mijn ogen. Ik ging naar huis om mezelf te verdoven. Vrienden gebeld om te helpen met de pijn, maar wat ik ook probeerde — drank, drugs — het werkte niet. Opeens zag ik in de keuken beelden van zijn begrafenis, het kistje, de familie. En toen hoorde ik een stem die zei: als jij hiermee doorgaat, dan gaat hij dood, en dat is jouw schuld.

Ik schreeuwde nee. Gooide alles weg door de gootsteen. Het was de laatste keer. Mijn vrienden stuurde ik die avond naar huis, en ik heb ze niet meer gezien. Mijn zoontje, godzijdank, leeft nog steeds. Wat ik daar ontdekte werd de fundering van een nieuw leven.

Een jaar later, in 2006, las ik een boek van Tony Robbins. Daarin stond beschreven wat mij in die keuken was overkomen: een techniek om je met beelden en gevoelens snel van nare gewoontes af te helpen. Het boek was uit 1987 — bestond dus al toen ik twaalf was en begon met gebruiken. Waarom heeft niemand mij dit verteld?

Daar werd de missie geboren. Iedereen zou dit moeten weten. In de jaren erna trainde ik duizenden mensen, schreef ik Breek je vrij, en bouwde ik HIN — de plek vanwaaruit ik nu werk.